وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها « 1 » به قول سعدى شيرين سخن « هر نفسى كه فرو مىرود ممدّ حيات است و چون بر مىآيد ، مفرّح ذات . پس در هر نفسى دو نعمت موجود و بر هر نعمتى شكرى واجب . » بنابراين هدف از خلقت عالم وجود ، انسان است ولى خداوند راجع به انسان مىفرمايد : انسان را براى خودم آفريدم . چنانچه در حديث قدسى آمده است : « خَلَقتُ الأشْيَاء لأجْلِك وَ خَلَقتُكَ لأجْلِي » « 2 » اى انسان همه چيز را به خاطر تو آفريدم و تو را به خاطر خودم . همچنين در قرآن كريم خطاب به حضرت موسى ( ع ) مىفرمايد : وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسي « 3 » اين فرمايش خداى تعالى كه هم در قرآن مجيد بيان شده و هم در حديث قدسى آمده است ، به انسان مىفهماند كه بايد به مقامى كه شايستهء آن است برسد . مانند وقتى كه تشنه است و به دنبال آب مىگردد ، تشنهء رسيدن به پروردگار خود شود . كلام خدا را مانند كسى كه در مقابل او با او صحبت مىكند ، بشنود . توجّه خدا را به خود جلب نمايد . در اين مرحله است كه به مقام لقاء رسيده است و يك لحظه از اين مقام بيشتر از دنيا و آنچه در دنيا است ، براى او ارزش دارد . در اين مقام است كه دو ركعت نماز در دل شب نزد سالك و اصل ، نسبت به دنيا و آنچه در دنياست ، محبوب‌تر مىشود . « 4 » در واقع آنچه براى انسان كامل مهم است ، رسيدن به اين مقام است . مقامى كه دو ركعت نماز او را تبديل به معاشقه با حق تعالى

--> ( 1 ) . ابراهيم / 34 ( 2 ) . الجواهر السنيّة ، ص 710 ( 3 ) . طه / 41 : « اى موسى من تو را براى خودم ساختم . » ( 4 ) . وسائل الشّيعة ، ج 8 ، ص 156 : « قال رسول الله ( ص ) : الرَّكْعَتَانِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنَ الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا »